Archiwum Październik, 2009

Tycjan

Urodzony ok. 1488 roku, Tiziano Vecelli zwany Tycjanem, stał się wielkim malarzem renesansu. Od jego imienia wywodzi się słowo tycjanowski, które używane jest do tej pory na określenie barwy rudopomarańczowej.
Tycjan już w wieku dziesięciu lat, zaczął się szkolić w kierunku rozwijania zdolności artystycznych. Najpierw naukę rozpoczął u artysty zajmującego się tworzeniem mozaik, a ostatecznie trafił do założyciela weneckiej szkoły malarskiej. Tycjan w początkach swej kariery inspirował się dziełami, uznanego już malarza, Giorgione.

Razem też ozdobili malowidłami ściennymi gmach domu handlowego kupców niemieckich. W 1510 roku Tycjan namalował trzy freski przedstawiające życie św. Antoniego, jednak brakowało mu jeszcze obycia z dużą kompozycją grupową oraz przestrzenią obrazu. Po śmierci Belliniego, jego mistrza, został mianowany państwowym malarzem Republiki Weneckiej. Udało mu się ostatecznie uwolnić o wszelkich wpływów malarzy, których cenił. Zaczął tworzyć dzieła we własnym stylu charakteryzujące się monumentalizmem jak w jednym z obrazów ołtarzowych „Wniebowzięcie Marii”. Potrafił stworzyć na tyle profesjonalne dzieło, że wymieniona praca stała się wzorem dla wielu artystów w dziedzinie malarstwa ołtarzowego.

Andy Warhol

Andy Warhol to artysta, który stał się gwiazdą sztuk plastycznych dzisiejszych czasów. Jego prace są na tyle popularne i rozpoznawalne, że zaczęto pokazywać je na pocztówkach czy plakatach.

Artysta nie starał się umieszczać w swoich pracach głębszego sensu, który zmuszałby odbiorcę do refleksji nad problemami społecznymi. Jego sztuka to najprawdopodobniej protest przeciwko wysokiej kulturze. Dla niego ważne było, by prace podobały się widzowi masowemu, a nie indywidualnym koneserom sztuki. Andy Warhol reprezentuje nurt nazywany pop-artem. Jego prace były masowo kopiowane za pomocą sitodruku. Nie wiadomo, czy artysta podążał i gloryfikował komercyjność i konsumpcję, jedno jest pewne został kupiony przez społeczeństwoO niesłabnącej popularności sztuki Andy’ego Warhola świadczy jednak jej nonsens, który tkwi w pozornie bezmyślnym powielaniem wzorców. Mimo to krytycy dostrzegają głębszy sens ukryty w pracach artysty. Jest ukazaniem stanu psychologicznego społeczeństwa powojennego i produkcji masowej.

Komiks


Wielu osobom może wydawać się to dziwne, ale początków komiksu można szukać już w średniowieczu. Były to krótkie historyjki opatrzone komentarzami, które sławiły czyny bohaterów oraz życie świętych. Jednak rozkwit i rozwój komiksu przypada tak naprawdę na o XX wiek, kiedy to narodzili się wielcy, amerykańscy superbohaterowie. Komiks jest odpowiedzią na zapotrzebowanie kultury obrazkowej. Są to w końcu proste historie, gdzie tekst nie wypełnia kolejnych stron. Społeczeństwu spodobał się taki sposób opowiadania historii, przez co taka forma sztuki stała się bardzo popularna.

Pierwszym komiksem uznawanym na całym świecie uznano serię „Yellow Kid”. Obecnie komiksy publikuje się w kilku formach: w Internecie, czasopismach oraz w albumach. Amerykański komiks przede wszystkim kojarzy się z superbohaterami. Najwcześniejszym i jednym z najbardziej znanych jest Superman, którego postać została stworzona w roku 1938. Wykreowanie takiego wizerunku bohatera wiązało się z trwającą wojną. Cechami rozpoznawalnymi Supermana był ubiór – pelerynka i obcisły trykot, umiejętność latania. Jednak, co najważniejsze reprezentował najważniejsze wartości – walczył ze złem, był mądry i postępował zgodnie z zasadami moralnymi. Superman ucieleśniał Amerykę, podbudowywał morale amerykańskiego społeczeństwa.

Fotorealizm

We współczesnym malarstwie poszukiwano nie tylko podejścia czysto abstrakcyjnego, ale także próbowano z jak największą dokładnością odtworzyć rzeczywistość. Styl, który podążał w tym kierunku nazywamy fotorealizmem bądź hiperrealizmem. Nurt narodził się w Stanach Zjednoczonych w połowie lat sześćdziesiątych. Polegał na dokładnym i precyzyjnym przedstawieniu na płótnie fotografii. Początkowo wzbudzał wielkie zainteresowanie wśród widzów, jednak już po kilki latach popularność osłabła, a artyści byli coraz mniej doceniani. Fotorealiści drobiazgowo przedstawiali rzeczywistość, często z większą wyrazistością i szczegółowością niż fotografia, którą przerysowywali. Zadawali w ten sposób pytanie o istotę powierzchowności i płytkości ludzi.

Fotorealiści poprzez tak realne odtworzenie świata przyjmowali krytyczną postawę wobec gloryfikacji konsumpcji. Dzięki nowym mediom jak video i komputer eksperymentowano, łączono ze sobą różnego rodzaju sztukę, poszukiwano nowych środków wyrazu, które pozwoliłyby na krytykę społeczną i głośno wyrażoną opinię publiczną. Niektórzy tworzyli instalacje, inni jeszcze dostarczali tylko pomysłów na tworzone dzieła.