Archiwum Listopad, 2009

Caspar David Friedrich

Caspar David Friedrich to przedstawiciel niemieckiego romantyzmu. Zdaniem artysty malarz nie powinien wiernie przedstawiać tego, co widzi, lecz powinien pójść krok dalej i tworzyć obrazy zapadające w pamięć na całe życie.

Jednym z obrazów, które stworzył jest „Skały kredowe na Rugii”, skupił się na otwarciu przed widzem czystej przestrzeni, wciągającej go do środka. W postawach obu postaci znajdujących się na obrazie czuć lęk, a zarazem tęsknotę. Malarz potrafił w sposób symboliczny przedstawić sprzeczne uczucia, które od zawsze targały duszą człowieka. Od wyglądającej spokojnie wody, blasku, który od niej bije, dzieli ludzi tylko przestrzeń. Przestrzeń niebezpieczna i niezmierzona. Dlatego też obraz Friedricha jest taki szczególny. Piękno staje się nie rzeczą oczywistą, lecz wzniosłą, być może nigdy nieosiągalną. Malarz pragnął pokazać najważniejsze wartości dla człowieka: nieograniczoną wolność, zniesienie wszelkich granic i barier.

Jan Vermeer

Prace Jana Vermeera są namalowane z ogromną dbałością o szczegóły. Tworzył on w okresie baroku. Był wybitnym malarzem holenderskim. Głównymi tematami praca Jana Vermeera są widoki miast oraz wnętrza domów. Rzadko tworzył jakiekolwiek portrety, gdyż wolał uwieczniać martwą naturę. Obrazy o takiej tematyce dawały mu poczucie spełnienia i samorealizacji. Ludzie pojawiający się w przedstawionych przez malarza scenach, służyli jedynie jako dodatek do zastygającej aranżacji. Każdy obraz musiał wykonać perfekcyjnie, nie malował dla mas, a także dla ilości. Ważniejsze było dla niego doprowadzenie do ideału jego dzieł.

Dlatego tez w czasie roku nie udało mu się stworzyć więcej niż dwa dzieła. Dorabiał sobie jako handlarz dzieł sztuki oraz ekspert artystyczny. Jego twórczość prawdopodobnie była podporządkowana protektorom i mecenasom sztuki, co także skutkowało małą ilością prac przeznaczonych dla publicznego rynku. Wyróżniającymi cechami malarstwa Jana Vermeera są: umieszczenie sceny figuralnej nie pośrodku, lecz z boku, co w znaczący sposób różniło go od innych malarzy z tego samego okresu, rozjaśnienie sceny tylko z jednej strony, używanie kontrastowych barw.

Brunelleschi

Jednym z pierwszych architektów renesansu był Filippo Brunelleschi. Jednak udzielał się także jako rzeźbiarz i inżynier, przez co mógł nazwać się w pełni humanistą i człowiekiem renesansu. Początkowo kształcił się jako złotnik i rzeźbiarz. Inspiracje czerpał ze starożytnego Rzymu. Jako pierwszy opracował zasady perspektywy linearnej. Mimo że w jego dziełach widać jeszcze wpływy architektury średniowiecznej, uważa się go za ojca stylu renesansowego obowiązujące przy projektowaniu budowli. Jako pierwszy z dużą swobodą, przez nikogo nie narzuconą, zaczął wykorzystywać motywy antyczne.

Charakterystycznymi cechami jego architektury są przede wszystkim wrażenie lekkości i harmonii. Wszystkie elementy były uporządkowane w logiczną całość. Nie tworzył z przesadną dekoracyjnością. W 1401 roku wziął udział w konkursie na zaprojektowanie drzwi do baptysterium. Nie udało mu się wygrać z największym jego rywalem, rzeźbiarzem – Lorenzem Ghiberti. Jednak zwyciężył w innym konkursie na stworzenie kopuły katedry Santa Maria del Fiore. Miał trudne zadanie, gdyż wysokość od posadzki do klucza miała wynosić aż 55 metrów.

Bosch

Renesans nie tworzyli tylko artyści włoscy. Na terenach północnej Europy, Niderlandach, malarze wnosili swój wkład w rozwój sztuki. Jednym z artystów, które miał inne spojrzenie na rzeczywistość był Hieronim Bosch.
Jego twórczość jest specyficzna, charakteryzuje się symboliką i alegorią. Nie bał podejmować się tematów dotyczących ciemniejszej strony człowieka. Pokazywał na swych obrazach grzeszność i niedoskonałość ludzi. Najprawdopodobniej swym podejściem do sztuki zainspirował surrealistów, tworzących dużo później niż Bosch.

Artysta wychowywał się w rodzinie malarzy, więc od dzieciństwa miał styczność ze sztuką. Mógł w ten sposób rozwijać swój zmysł artystyczny. Niestety, jako nastolatek doznał traumatycznych przeżyć, co w znacznym stopniu wpłynęło na jego dalszą twórczość. Niektórzy z ówczesnym mu ludzi uważali, że obrazy Boscha były malowane z powodu sympatii artysty dla heretyków i ideologii sprzecznych z chrześcijańską. Jednak współcześni badacze tego nie potwierdzają, a wręcz sugerują, że artysta podejmował tematy zgodne z przyjętą w średniowieczu doktryną.