Archiwum Luty, 2013

Johnny Depp

Johnny Depp, a naprawdę John Christopher Depp II urodził się 9 czerwca 1963 roku w miasteczku Owensboro (Kentucky) w Stanach Zjednoczonych. Jest on aktorem filmowym. Na początku jego kariery, największa popularność przyniosła mu rola w serialu emitowanym w telewizji, pt.: „21 Jump Street”. W życiu prywatnym Johnny był zawsze związany ze znanymi kobietami, spotykał się między innymi z aktorką Winoną Ryder oraz z modelką Kate Moss. Od dziesięciu lat jest już jednak w stałym związku z piosenką pochodzenia francuskiego – Vanessą Paradis. Razem mieszkają we Francji. W 1999 roku para doczekała się córeczki Lily Rose Melody Depp, a w 2002 roku przyszedł na świat ich syn – John Christopher Depp III (Jackie). Najbardziej popularne filmy, w których zagrał Johnny Depp to: „Koszmar z ulicy Wiązów” (z roku 1984), „Edward Nożycoręki” (z roku 1990), „Jeździec bez głowy” (z roku 1999), „Blow” (z roku 2001), „Z piekła rodem” (z roku 2001), „Piraci z Karaibów: Klątwa czarnej perły” (z roku 2003), „Pewnego razu w Meksyku” (z roku 2003), „Sekretne okno” (z roku 2004), „Charcie i fabryka czekolady” (z roku 2005), „Piraci z Karaibów: Skrzynia umarlaka” (z roku 2006), „Piraci z Karaibów: Na krańcu świata” (z roku 2007). Najnowszy film z udziałem Johnny’ego Depp’a to „Shantaram”, zagrał on tam postać Lindsay.

Animacje o miłości i tolerancji

Scenariusz filmu animowanego „Dzwonnik z Notre Dame” oparty został na powieści francuskiego pisarza Wiktora Hugo o tym samym tytule co film, lub innym, brzmiącym „Katedra Marii Panny w Paryżu”. Jest to jednak adaptacja bardzo dowolna, pozbawiona przez disnejowskich twórców scen mniej przyjemnych i bardziej brutalnych, a także zakończenia, które odbiega od tego przedstawionego w powieści. Bohaterem filmu jest garbaty, brzydki dzwonnik Quasimodo, który mieszka w paryskiej katedrze pod wezwaniem Marii Panny. Nie wolno mu z niej wychodzić, jednak podczas organizowanego w mieście festynu postanawia dołączyć do tańczącego tłumu. Tam spotyka cygankę Esmeraldę, w której się zakochuje, jednak ona ostatecznie ofiaruje dzwonnikowi jedynie przyjaźń i wychodzi za mąż za kapitana Febusa. „Piękna i bestia” to także historia uczucia, jakie żywi człowiek odbiegający swym wyglądem od pewnej normy do pięknej dziewczyny. Tym razem jednak miłość zwycięża i para żyje ze sobą długa i szczęśliwie. Bestia, zamieniona za grzechy w potwora, dzięki czystemu uczuciu piękności na nowo odkrywa życie i zmienia swój stosunek do świata.

Matrix

Bohater „Matrixa”, Thomas Anderson, to słynny haker ukrywający się pod pseudonimem Neo. Nie wie jednak, że funkcjonuje w nierealnym świecie – wirualnej rzeczywistości, którą władające ziemią maszyny stworzyły, aby łatwiej było im kontrolować ludzkość. Grupa bojowników pod dowództwem Morfeusza odkryje przed nim ten sekret i jako człowieka obdarzonego niespotykanymi właściwościami wpływania na matrix, postawi go na czele frontu walczącego o wyzwolenie. Ogromny sukces kasowy „Matrixa” sprawił, że film doczekał się dwóch kontynuacji, które łącznie stanowią zamkniętą historię. W części drugiej – „Matrix: Reaktywacja” Neo musi dotrzeć do Architekta – twórcy matrixa, który oznajmia mu, że jego moc jest błędem programu i z tego powodu jest już szóstym z kolei wybrańcem. Część trzecia i ostatnia – „Matrix: Rewolucje”, to walka z czasem – Neo próbuje uratować Trinity i pokonać wirusa – Agenta Smitha, zanim maszyny nie dotrą do Syjonu, ostatniej placówki ludzkości. „Matrix” to jedyny film, któremu udało się wygrać wyścig po Oskara za efekty specjalne z „Gwiezdnymi Wojnami”, głównie dlatego, że „Mroczne Widmo” było ich najsłabszą częścią. Prócz serii filmowej, dostępnych jest również sześć filmów anime, których akcja rozgrywa się w filmowym uniwersum, a także gry komputerowe.

Kobiety w rolach głównych

„Mała Syrenka” to film animowany, którego fabułę oparto na popularnej baśni Hansa Christiana Andersena. Jego bohaterką jest córka władcy mórz – syrenka o imieniu Arielle. Zakochuje się ona w ludzkim księciu, ale jako pół-kobieta, pół-ryba musi przejść długą i trudną drogę, by z nim być. W odróżnieniu od literackiego pierwowzoru, disnejowska „Mała syrenka” jest opowieścią ciepłą, nie pozbawioną humoru i wartkiej akcji. Brak w niej czasem drastycznych i przerażających scen przedstawionych w oryginale. Posiada także optymistyczne zakończenie, które można skwitować słowami „I żyli długo i szczęśliwie”. Film animowany „Pocahontas” to także opowieść o miłości z przeszkodami. Tytułowa bohaterka to córka indiańskiego wodza, która spotyka na swej drodze angielskiego poszukiwacza złota, Johna Smitha. Początkowo jest w stosunku do niego bardzo nieufna, z czasem jednak zakochuje się w Angliku, i to z wzajemnością. Ich miłość spotka wiele przeciwności losu spowodowanych głównie różnicami społecznymi i narodowościowymi, które okażą się nie do pokonania i skażą to uczucie na klęskę.

300

Opowieść o wielkich wojownikach to bardzo trafne określenie filmu, który nosi tytuł 300. 300 jest to właśnie liczba wojowników jaka wybrała się na wojnę przeciwko milionom różnych ras wojowników. Król grecki był bardzo dobrym królem, który dbał o swoich ludzi pod każdym względem. Mieli bardzo zdyscyplinowanych wojowników, o których dbali i trenowali ich już od najmłodszych lat, tak, aby jak najpewniej sprawdzali się podczas wojen. Przeciwko królowi greckiemu stanie połączona armia setek narodów podbitych poprzez jednego nieobliczalnego człowieka. Uważa on siebie za boga i stąd ten cały pęd do podbijania świata. Niestety król grecki nie otrzyma aprobaty rady starszych i przeciwstawiając się im wyruszy na wojnę jedynie z małą częścią swojej a mianowicie właśnie trzystoma wojownikami. Jednak pomimo tak małej liczebności ci wojownicy będą bardzo długo stawiać opór i wbrew pozorom będą wygrywać bitwę, jednak w któregoś dnia podstępem mała armia zostanie zaatakowana i to przesądzi o wielkiej porażce.

Wróg u bram – reż Jean-Jacques Annaud

Mocne. Dorosły pasterz zostaje wcielony do Armii Czerwonej w trakcie rajdu hitlerowców na Stalingrad. Zostaje wysłany na pierwszą linię frontu, gdzie rosyjscy szeregowcy służą krajowi jako mięso armatnie. Każdy, kto się wycofa z linii frontu, zostaje rozstrzelany przez swoich współkompanów. Vasilij (Jude Law) tuż przed wybiegiem pod niemieckie lufy dostaje do walki garść nabojów. W trakcie walki okazuje się, że jest z niego niezwykle utalentowany snajper. Mocne uderzenie tuż po napisach początkowych. Reszta filmu trzyma w napięciu niczym dobry western – i to porównanie jest tutaj jak najbardziej na miejscu, ponieważ wojna przedstawiona w filmie jest jedynie tylko tłem do mozolnego pojedynku rosyjskiego snajpera z Niemieckim, tu granego przez Eda Harrisa. Wydaje się być to nudne – dwaj strzelcy przemykają się od punktu do punktu, wyszukując przez lunetę hełmu przeciwnika, w którym może umieścić kulę. Nic bardziej mylnego. Wszystko toczy się tu na dzikim zachodzie – dwaj mistrzowie urządzają pojedynek. One shot – one kill. Sprawa wydaje się przesądzona – Niemiec posiada wiele orderów zasługi, jego koszary są bardziej luksusowe niż radzieckie, w dodatku po upatrzeniu kilkuletniego chłopczyka zamierza wykorzystać go jako przynętę. Vasilij nie ma szans. A jednak… Udany film, śmiało porównywalny do Szeregowca Ryana Spielberga. Jak może brzmieć dla takiego filmu większy komplement?

Ben Stiller

Benjamin Edward Stiller uodził się 30 listopada 1965 roku w Nowym Jorku w Stanach Zjednoczonych. Jego debiut aktorski miał miejsce na planie filmu „Imperium Słońca” wyreżyserowanego przez samego Stevena Spielberga w roku 1987. Ben miał także swój własny program w MTV zatytułowany „Ben Stiller Show”, występowal również w paru teledyskach między innymi Puffa Daddy’iego i Limp Bizkit. Od 13 maja 2000 roku Ben Stiller jest szczęśliwym małżonkiem Christine Taylor, a od 2002 roku również szczęśliwym ojcem Ellii Olivii. Ben Stiller zasłużył się dla amerykańskiego kina jako producent filmowy, scenarzysta, reżyser oraz oczywiście aktor. Najbardziej znane filmy z jego udziałem to: „Simpsonowie” (z roku 1989), „Poznaj mojego tatę” (z roku 2000), „Starsza pani musi zniknąć” (z roku 2003), „Nadchodzi Polli” (z roku 2004), „Starszy i Hutch” (Hutach roku 2004), „Poznaj moich rodziców” (z roku 2004), „Madagaskar” (z roku 2005), „Noc w muzeum” (z roku 2006), „Dziewczyna moich koszmarów” (koszmarów roku 2007), „Used guys” (z roku 2007), „The Persuaders” (z roku 2007) oraz „Madagaskar 2” (z roku 2008).

Dean Koontz

Dean Ray Koontz urodził się 9 lipca 1945 roku w Everett, w stanie Pensylwania. Jest autorem wielu bestsellerowych thrillerów, wydawanych pod swoim nazwiskiem i licznymi pseudonimami. Choć pisał je już w latach siedemdziesiątych, przełomem w jego karierze okazała się wydana w 1980 roku powieść „Szepty”. Jest bardzo płodnym autorem – spod jego pióra wychodzi z reguły jedna lub dwie książki rocznie. Są one uznawane za thrillery, jednak bardzo często wykorzystuje w nich elementy horroru, science-fiction, a nawet satyry. Żartować potrafi również z samego siebie – w swoich wywiadach i na spotkaniach z fanami często powtarza, że zachęca ludzi do kupowania i trzymania w domach swoich książek, tak długo, jak powstrzymują się oni przed ich lekturą. Choć jego bohaterowie bardzo rzadko pojawiają się w więcej niż jednej książce, obecnie pisze dwie serie powieściowe – jedną z nich o Odd Thomasie, zaś drugą na podstawie planowanego początkowo mini serialu telewizyjnego o Frankensteinie. Bohaterami jego książek często bywają obdarzone dużą inteligencją i przedwcześnie dojrzałe intelektualnie dzieci, czasem posiadające nietypowe zdolności. Tematyka jego książek często dotyczy również wiary w Boga, miłości rodzicielskiej i trudnych zagadnień moralnych.

Rambo

Bardzo waleczny żołnierz to właśnie główny bohater filmu po tytułem Rambo. Bohater to właśnie tytułowy Rambo. Jest on żołnierzem, który jest nauczony i przyzwyczajony do wojskowego stylu bycia i życia. Całkowicie poświęcony służbie wojskowej jest wielkim człowiekiem, który niezwykle zasłużył się dla kraju. Pewnego dnia jego służba się kończy i Rambo przechodzi do cywila. Jest to dla niego całkiem nowa sytuacja, w której nie może się za bardzo odnaleźć. Trafia do małego miasteczka gdzie zostaje bezprawnie zamknięty na posterunku policji. Ramo to człowiek, który nie jest nauczony, aby dawać sobą pomiatać, a więc sprzeciwia się funkcjonariuszom i wtedy się zaczyna. Rambo ucieka do lasu, gdzie toczy się walka między nim a całą policją tego miasteczka. Jednak nie dają sobie rady i wzywają posiłki. Rambo to wyśmienity żołnierz, który doskonale się czuje w takich sytuacjach i policja nie ma z nim najmniejszych szans zwycięstwa. Jednak pod koniec filmu, Rambo poddaje się na prośbę swojego byłego dowódcy.

Bohaterowie Na Wspólnej

Kluczem do sukcesu serialu obyczajowego jest przede wszystkim umiejętny dobór bohaterów. Aby przyciągnąć przed ekrany telewizorów szerokie grono publiczności, muszą być oni zróżnicowani i reprezentować różne pokolenia i warstwy społeczne. Często zatem są to mniej lub bardziej spokrewnione rodziny i ich przyjaciele. W emitowanym przez stację TVN serialu „Na Wspólnej”, takimi głównymi rodzinami są Ziębowie i wychowywani przez Marię Ziębę Brzozowscy. To wokół nich skupiają się inni bohaterowie i ich problemy życiowe wpływają na rozwój sytuacji w całym serialu. Choć losy dorosłych i młodych bohaterów bardzo często się przenikają i mają na siebie wpływ, ich problemy mają często inną naturę. W ostatnich tygodniach najważniejszymi wątkami serialu było przede wszystkim zaginięcie Grzegorza Zięby oraz problemy Adama i Weroniki Roztockich. Prócz nich, istotny był konflikt Michała Brzozowskiego ze współpracownikiem Borysem, a także coraz dziwniejsza sytuacja rodzinna Romana i Ewy Hofferów, u których zamieszkała Ukrainka Lena z córką Tamarą. Obecnie w kłopoty pakują się Zimińscy – Marek planuje wspólne interesy z oszustem Mariuszem Pęczkiem. Przyjrzyjmy się zatem najważniejszym aktualnie postaciom, występującym w „Na Wspólnej”.

Ogr

Film z serii horrorów to właśnie nasz tytułowy film Ogr. Jest to film nowy, pochodzący z dwa tysiące ósmego roku, czyli produkowano go w oparciu o najnowsze zdobycze techniki, ale jednak film przedstawia średniowieczną wioskę, która jest strasznie zacofana w porównaniu do reszty świata, ponieważ była to wioska zaginiona, która powinna, nigdy nie zostać odnaleziona. Jednak jak to bywa w takich filmach grupa młodych ludzi, można ich określić odkrywców, ponieważ odkryli tą daną wioskę odnajduje, ją w lesie, gdzie jest ciemno i ponuro. W wiosce funkcjonuje urząd, któremu przewodzi pewien człowiek, jest on magiem, któremu nie są obce sztuki magiczne. Niestety jest on magiem, który uprawia magię czarną i w tej właśnie konsekwencji, kiedy chce dostać się na szczyt urzędu ściąga na starego burmistrza zarazę, która jednak zaraża resztę wioski. Mag żeby się jej pozbyć musi niestety stworzyć wstrętnego ogra, który musi dostawać jedną ofiarę, co rok, aby zaraza ponownie nie powróciła do wioski.

Przyjaciele rodzin

Borys to przyjaciel Michała, z którym powiązały, ale też poróżniły go interesy. Michał oskarża go o wykorzystywanie swoich pracowników, co powoduje konflikt między nimi, który później udało im się rozwiązać, po wypadku samochodowym Kingi. Borys jest urodzonym podrywaczem, który świetnie potrafi sobie zaskarbić względy kobiet. Pozwala mu to załagodzić niektóre problemy, jakie Michał ma ze swoją żoną. Kiedy poznaje Weronikę, zaczyna spędzać z nią i jej córką Antosią mnóstwo czasu. Sam jednak mówi, że bardziej interesują go drobne blondynki – na przykład Ewa Hoffer. Sławek Dziedzic to policjant, który zainteresował się sprawą Grzegorza Zięby. Od samego początku wpadła mu w oko jego siostra Renata, z którą ostatecznie się związał. Z byłą żoną ma córkę Darię, która bardzo polubiła Renatę i chętnie odwiedza jej mamę Marię. Sławek doprowadza do spotkania Grzegorza i Żanety, która decyduje się zamieszkać u jego boku i zerwać z całym dotychczasowym życiem. O Mariuszu Pęczku nie wiadomo zbyt wiele. Dawny kolega szkolny Danuty Zimińskiej, klasowy przystojniak i kombinator, oświadcza, że został pilotem i chwali się swoim majątkiem, jednak przez cały czas widać, że nie mówi o wszystkim prawdy. Namawia męża Danuty – Marka, na wspólny interes, który dla Zimińskich skończy się tragicznie.

Detektyw Monk

Detektyw Monk to bohater serii książek autorstwa Lee Goldberg, jednak najbardziej znany jest z amerykańskiego serialu kryminalnego, emitowanego od 2002 roku. Jest on byłym pracownikiem policji, który po traumatycznym przeżyciu, jakim była śmierć jego żony w wyniku zamachu bombowego, zamknął się w domu i nie wychodził z niego przez trzy lata. Dzięki pomocy pielęgniarki, Sharony Fleming udaje mu się powrócić do życia, jednak ze względu na liczne fobie i obsesje ma problem z przystosowaniem do świata zewnętrznego. Nie może wrócić do policji, ale pomaga jej w rozwiązywaniu najtrudniejszych spraw. Ma bowiem niezwykły dar dedukcji i kojarzenia faktów. Problemy psychiczne Monka są źródłem wielu zabawnych sytuacji, ale również problemów, bowiem detektyw boi się rzeczy i sytuacji, przed którymi nie da się ustrzec. Należą do nich między innymi ciemność, bród, brzydki zapach, kurczaki, dzieci, jazda samochodem czy występy publiczne. Ponadto Monk ma obsesję na punkcie utrzymania porządku i symetrii, a jego pedantyczna dbałość o czystość i sterylność doprowadza do szału najbliższą mu osobę, czyli Sharonę.

Kurier – reż. Corey Yuen

Kolejna efekciarska produkcja będąca istną kinematograficzną mielizną. Historia byłego żołnierza na emeryturze, który dorabia na boku jako kurier wszystkiego i dla wszystkich. Kurczowo trzymający się zasad twardziel podczas wykonywania jednego zlecenia łamie jedną z owych żelaznych zasad (nie patrz, co przewozisz). To sprowadza na jego barki problem w postaci pięknej Azjatki oraz mafii. Kurier oczywiście zdobywa najpierw względy ślicznej, drobnej dziewczyny, potem zaczyna się to, co zawsze – wielkie boom!, tratatata!. Typowy film, gdzie jeden koleś, obdarzony mięśniami, pomysłowością ich wykorzystania oraz niebywałym szczęściem, ściera w pył cały gang. I to wtedy, gdy wbiegając do domu strzela do niego kilku gości z automatycznej broni, a on zasłania się za drewnianym stołem… Masakra, kicz po prostu. Walki wyglądają efektownie, to fakt, w dodatku podkręca to nieźle przygrywająca muzyka. Ale to wszystko mało – ile można skopać tyłków, żeby zyskać miano filmu naprawdę interesującego? W tym przypadku chodzi o jakość owe kopania, nie ilość skopanych. Tutaj owszem, robione jest to interesująco całkiem. Ale to jest wszystko, nic poza tym. To taki subtelniejszy Rambo, którego motywem przewodnim jest maksyma kopnijcie mnie w stronę wroga, ja się nim zajmę. Rambo używał karabinów – Kurier kończyn. Efekt ten sam – trzydziestu na jednego, wygrywa jeden, wychodząc z pojedynku bez ani jednego siniaka.

Abigail Breslin (ur. 14 sierpnia 1996)

Nie każda aktorka może się pochwalić nominacją do Oskara. Jednak zdobycie tak prestiżowego wyróżnienia w wieku 10 lat to już prawdziwy wyczyn. Dla Abigail Breslin, znanej już ze „Znaków” Mela Gibsona, rola w „Małej miss” okazała się przepustką do wielkiej kariery. Oskara wprawdzie nie zdobyła, jednak wraz z nominacją, posypały się inne ważne nagrody i ciekawe propozycje filmowe. Rok 2008 to kontynuacja pasma sukcesów młodej aktorki. Obecnie zbiera zasłużone pochwały za udział w kasowej komedii romantycznej „Na pewno, być może”. Na jesieni do kin wejdzie przygodowa „Wyspa Nimów”, w której Abigail występuje u boku Jodie Foster. Abigail często porównywana jest do Dakoty Fanning – podobnie jak ona, znakomicie sprawdza się w bardziej wymagających rolach. To właśnie ona zastąpi ją w dramacie „My Sister’s Keeper” – na potrzeby filmu zgoli nawet na łyso głowę, czego odmówiła jej starsza koleżanka. Pomimo sukcesu w Hollywood, twardo stąpa po ziemi. W przyszłości chciałaby zostać… weterynarzem. Na tym nie kończy się jej zamiłowanie do przyrody. W marcu bieżącego roku została prawdopodobniej najbardziej popularnym skautem w Stanach Zjednoczonych.

The Starting Line

Zespół The Starting Line powstał w Filadelfii w Stanach Zjednoczonych. Tworzy on muzykę pop-punkową. Do członków zespołu należy czterech chłopaków : Kenny Vasoli (bas, wokal), Matt Watts (gitara), Mike Golla (gitara), Tom Gryskewicz (perkusja). Grupa współpracowała niegdyś z wytwórniami Drive-Thru Records oraz Geffen Records. Obecnie są związani z wytwórnią Virgin Records. W 2001r. zespół wydał album „With hopes of starting over EP”. W 2002r. The Starting Line nagrali cover piosenki Jennifer Lopez pt. „I’m real”. W tym samym roku ukazał się krążek „Say it like you mean it”, następnie „The make yourself at home EP”. Kolejny krążek wydany po dwóch latach nosił tytuł „Based on a true story”. Zespół nagrał też kolejny cover, tym razem piosenki „Nothing’s gonna stop us now” zespołu Starship. W przyszlym roku chłopcy z The Starting Line będą obchodzić dziesięciolecie utworzenia swojego zespołu. Pomimo upływu czasu artyści tworzą tak samo genialną muzykę jak na początku. Ich wizerunek rownież ciągle pozostaje tak samo skromny jak na początku ich kariery. Obecnie zespół promuje wydaną w 2007r. płytę pt: „Direction”, na której znajduje się dwanaście nowych kawałków.

Porucznik Kojak

Porucznik Kojak to bohater słynnego serialu kryminalnego, emitowanego w Stanach Zjednoczonych w latach siedemdziesiątych. Jego akcja toczy się w Nowym Jorku, a konkretnie w przestępczym półświatku tego miasta. Jest on doskonale znany tytułowemu porucznikowi greckiego pochodzenia, Theo Kojakowi, w którego wcielił się aktor Telly Savalas. To postać bardzo charakterystyczna, a jej głównymi cechami była pozbawiona włosów głowa, zadbany ubiór, niespotykany talent do zapalania zapałki jedynie jedną ręką, oraz uwielbienie do lizaków, które Kojak jadł podczas rzucania palenia. Słodycze te doczekały się w Polsce określenia na cześć serialowego porucznika: nazwano je „kojakami”. Prawie trzydzieści lat po emisji pierwowzoru postanowiono zrealizować nową wersję „Kojaka”, z inną obsadą. Zmieniły się nie tylko realia, ale także postać głównego bohatera, który wprawdzie wciąż nosił nazwisko znane fanom serialu z lat siedemdziesiątych, jednak był on tym razem czarnoskórym Amerykaninem polskiego pochodzenia.

Najnowsze dzieła wytwórni Disneya

„Iniemamocni” i „Ratatuj” to jedne z ostatnich animowanych produkcji pochodzących z disnejowskiego studia. Obydwa zostały nakręcone w nowoczesnej technice komputerowej. Pierwszy z filmów, „Iniemamocni”, to opowieść o rodzinie suberbohaterów, którzy w związku z pewną nieprzyjemna sytuacją, doprowadzającą ich w stan oskarżenia, musieli zaprzestać korzystania ze swoich ponadludzkich zdolności. Jednak w momencie gdy światu grozi niebezpieczeństwo ze strony szalonego Syndroma, głowa rodziny – Bob Iniemamocny, postanawia stawić mu czoła, angażując do tego całą swoją familię. Bohaterem animacji „Ratatuj” jest sympatyczny szczur o imieniu Remy. Różni się od innych członków swej szczurzej rodziny – w odróżnieniu od nich nie jest mu obojętne, co aktualnie pałaszuje, posiada bowiem węch absolutny i zacięcie do zostania mistrzem kuchni. Jego idolem jest kucharz Gusteau, a zbieg okoliczności sprawi, że talent kucharski Remiego zostanie wykorzystany w prawdziwej, ludzkiej restauracji. Dobra passa szczura nie potrwa jednak długo, bo na jego drodze stanie niesympatyczny szef kuchni Szpander.

Dakota Fanning (ur. 23 lutego 1994)

To chyba pierwsza postać, która przychodzi na myśl, gdy trzeba podać przykład młodej aktorki, przed którą wielka kariera stoi otworem. Choć ma dopiero 14 lat, zdążyła uzyskać tytuł „najbardziej wpływowej aktorki Hollywood”. W przeciwieństwie do wielu młodych gwiazdek, które zaczynają karierę od ról niekoniecznie błyskotkiwych, ale uroczych dziewczynek, których kwestie ograniczają się do uśmiechów, ochów i achów, Dakota swój sukces zawdzięcza talentowi i odwadze. Nie unika trudnych ról i kontrowersyjnych tematów. Grała m.in. nad wiek rozwiniętą córkę upośledzonego ojca („Sam”), czy ofiarę gwałtu w „Hounddog”. Jej portfolio uzupełniają inne dramatyczne role, choćby w „Człowieku w ogniu”. Jak wiele innych aktorek, zaczynała od epizodycznych ról w popularnych serialach – „Ally McBeal” i „Ostry dyżur”. Licząc takie filmowe hity jak „Wojna światów”, „Pajęczyna Charlotty” lub horror „Siła strachu”, na srebrnym ekranie zdążyła zarobić już ponad 4 miliony dolarów. Jej konto zresztą szybko się powiększa. W bieżącym roku zobaczymy ją na ekranie m.in. w dramatach „Hurrican Mary” i „Winged Creatures”. Swoich sił jako aktorka próbuje również młodsza o cztery lata siostra Dakoty. Elle Fanning ma już na koncie udział w takich produkcjach jak „Sam”, „Babel” i „Deja Vu”.

Philip Marlowe

Philip Marlowe jest najsłynniejszą postacią wykreowaną przez pisarza Raymonda Chandlera. To około czterdziestoletni, samotny ale cieszący się wielkim powodzeniem u kobiet, nieco cyniczny prywatny detektyw. W świecie w którym żyje nie może narzekać na brak zleceń – przestępstwa i morderstwa są tutaj właściwie na porządku dziennym. Nie do końca idealny Marlowe (między innymi uzależniony od alkoholu) wydaje się być w takich sytuacjach jedyną osobą, której zależy na sprawiedliwym wyroku i ukaraniu sprawców – wszyscy inni traktują zbrodnie jako coś normalnego. Zresztą w kryminałach autorstwa Chandlera nie zbrodnia czy rozwiązywanie zagadek z nią związanych jest najważniejsza, ale psychologiczna analiza postaci i specyficzny, mroczny klimat powieści. Philipp Marlow stał się natomiast postacią nieomalże kultową i obecną w różnych dziedzinach popkultury. Mark Knopfler, członek rockowej grupy Dire Straits, przyznał, że inspiracją do napisania piosenki jego bandu pod tytułem „Private Investiation” były powieści Chandlera oraz postać symbolizujących je detektywa.

Programy dla gwiazd

Telewidzowie uwielbiają oglądać gwiazdy, które znają ze swoich ulubionych programów, sceny muzycznej czy hal sportowych, albo najzwyczajniej w świecie magazynów plotkarskich, nic zatem dziwnego, że powstają w telewizji programy specjalnie poświęcone właśnie gwiazdom, lub z gwiazd wyłącznym udziałem. Najstarszą obecną w polskiej telewizji kategorią programów tego typu są oczywiście gale nagród. Spośród nich, największym prestiżem cieszy się nagroda grona tak zwanych „zasłużonych” dla telewizji, czyli Wiktory, przyznawane przez telewidzów Telekamery oraz wręczane muzykom Fryderyki. Ponadto popularność zdobyła dość oryginalna nagroda dla świra roku. Inną kategorią programów dla gwiazd są natomiast widowiska z ich udziałem. Od standardowych, przygotowywanych przy okazji świąt specjalnych wydań teleturniejów, po programy w rodzaju „Taniec z gwiazdami”, „Jak oni śpiewają”, bądź „Gwiazdy tańczą na lodzie”. Niektóre z nich prawdziwą popularność zdobywają dopiero dzięki udziałowi w tego typu produkcjach – ze względu na ograniczoną liczbę gwiazd, z których nie wszystkie godzą się na podobne występy, zapraszane są do nich również malutkie, ledwo tlące się jak iskierki gwiazdki.

Marie Serneholt

Marie Eleonor Serneholt urodziła się 11 lipca 1983r. w Sztokholmie. Ta szwedzka piosenkarka była niegdyś członkinią zespołu Ateens. Jej kariera rozszerzyła się także na modeling. Do 2006r, kiedy zespół przestał istanieć jego członkowie mieli na koncie dziesięć milionów sprzedanych egzemplarzy pięciu płyt. Już na początku 2006r. e telewizji mogliśmy oglądać pierwszy singiel Marie zatytułowany „That’s the way that my heart goes”. Niedługo później odbyła się premiera jej solowego albumu pod tytułem „Enjoy the ride”. Kolejnymi singlami singlami z pierwszej płyty szwedzkiej piękności były „I need a house” oraz „Oxygen”. Kakiera piosenkarki nie rozwinęła się nigdy do tego stopnia jak bandu A-teens. Sława panny Serneholt także o wiele zmalała, od kiedy rozpadł się zespół. Stało się tak, bowiem A-teens zaczęli być sławni przez nagrywanie coverów piosenek słynnej Abby. Natomiast kawałki Marie były typowymi popowymi pioseneczkami. Takimi jakie nagrywały wszystkie inne artystki, tyle że klika dobrych lat wstecz, kiedy takiej muzyki było znacznie mniej.

Król skorpion 2

Film z serii przygodowych to oczywiście Król skorpion dwa. Film ten dzieje się w czasach starożytnych za czasów króla Hammurabiego, który rządził pewną krainą twardą ręką. Oczywiście głównym bohaterem całego filmu jest mały chłopiec, który dzięki swojemu ojcu odziedziczył geny wielkiego wojownika, który stanie się bardzo cennym nabytkiem dla swojego króla. W danej krainie ludzie byli szkolenie w starożytnej szkole z wieloma tradycjami, a ci, którzy ją ukończyli stawali się wielkimi wojownikami. Oczywiście ludzie kończący szkołę otrzymywali miano czarnych skorpionów, ponieważ to był znak armii tego króla. Jednak w momencie, kiedy mały chłopiec znajdował się w tej szkole zły generał zabija króla i obejmuje tron. Oczywiście to on również zabił ojca chłopca, dlatego właśnie już jako wojownik, będzie próbował dokonać zemsty na złym generale. Oczywiście nie będzie to takie łatwe, ponieważ chłopak będzie musiał udać się w zaświaty po specjalną broń, ale ogólnie jego dzieje są bardzo ciekawe.

Wstęp

Każdy z nas od czasu do czasu lubi obejrzeć dobry film. Jest to można powiedzieć reguła, która zaczęła obowiązywać z konsekwencji tak bardzo zaawansowanego rozwoju techniki w dzisiejszych czasach. Nawiązałem tutaj celowo d rozwoju technologicznego naszego świata, ponieważ to właśnie dzięki rozwoju technologicznemu możemy cieszyć się tak wspaniałym efektem, jakim jest telewizja i możliwość oglądania filmów za jej pośrednictwem. Telewizja to miejsce gdzie możemy dowiedzieć się bardzo wielu ciekawych a zarazem bardzo użytecznych rzeczy i wiadomości, jednak nie zapominajmy, że telewizja jest również pełna elementów w ogóle nie przydatnych takich jak na przykład reklamy, które nam konsumentom nie przynoszą większych korzyści poza stratą czasu. Jednak oglądając przykładowo filmy czy bajki możemy się zrelaksować i trochę odpocząć, dzięki czemu stajemy się mniej nerwowi. To jest człowiekowi bardzo potrzebne, ponieważ życie w ciągłym pośpiechu i stresie jest bardzo męczące i w gruncie rzeczy bardzo niezdrowe.

Seriale medyczne

Seriale medyczne to cała kategoria seriali, których akcja rozgrywa się w konkretnych szpitalach, lub jej bohaterowie są członkami specjalnych medycznych zespołów, podróżujących po całym kraju lub nawet świecie. Do tej drugiej kategorii należą na przykład seriale, w których głównym motywem jest zwalczanie wszelkiego rodzaju groźnych dla ludzi epidemii. Należą one jednak do mniejszości. Z reguły bohaterami seriali medycznych są zespoły zajmujących różne stanowiska medyków z konkretnego szpitala, albo jego oddziału. Mogą to być chirurgowie, diagności, albo inni specjaliści. W serialach medycznych równie ważną rolę, jak stała ekipa lekarska, odgrywają pacjenci. Są oni, podobnie jak przypadki ich chorób lub ran, przyporządkowani do konkretnego odcinka, który opowiada ich historię. Z reguły jest ich kilku w danym odcinku, zaś akcja skupia się na jednym lub dwojgu z nich, zaś pozostali odgrywają tło, uczestnicząc w pojedynczych, mniej lub bardziej ważnych scenach, na przykład o zabarwieniu humorystycznym.

Robert Ludlum

Robert Ludlum pochodzi z wcześniejszego niż Stephen King i Tom Clancy pokolenia – urodził się 25 mają 1927 roku w Nowym Jorku. Jego ostatnia książka została wydana na rok przed śmiercią autora, która nastąpiła 12 marca 2001 roku w Naples na Florydzie, zaś do dziś powstają nowe serie wydawnicze sygnowane jego nazwiskiem, w których pisarze starają się wiernie odtworzyć styl tego niekwestionowanego mistrza gatunku. Łączny nakład jego książek zbliża się do trzystu milionów egzemplarzy. Na motywach jego powieści nakręcone zostały liczne filmy i miniseriale telewizyjne, wśród nich najnowsza ekranizacja trylogii „Tożsamość Bourne’a”, „Krucjata Bourne’a” i „Ultimatum Bourne’a”, w których w tytułową rolę wciela się Matt Damon. Premiera dwa kolejnych, z udziałem między innymi Denzela Washingtona i Leonardo DiCaprio planowana jest na rok 2009. Bohaterami książek Ludluma są zazwyczaj pojedynczy ludzie, lub niewielkie grupy, które są zmuszone zmierzyć się z potężnym wrogiem – globalnymi korporacjami, tajemniczami siłami militarnymi lub organizacjami rządowymi. Prócz agentów i wojskowych, bywali nimi dziennikarze, naukowcy lub przypadkowi świadkowie ważnych wydarzeń. Inspiracją dla Roberta Ludluma były najczęściej historyczne i współczesne teorie spiskowe.

Wstęp

Seriale to jedne z najpopularniejszych gatunków telewizyjnych, które ze względu na swoją siłę przyciągania widza do telewizora na kolejne odcinki, są bardzo chętnie umieszczane w ramówkach poszczególnych stacji. Do najpopularniejszych seriali należą przede wszystkim opery mydlane, które w swoim szczytowym okresie (największa popularność serialu „M jak miłość”), potrafiły przyciągnąć w naszym kraju nawet dziesięciomilionową widownię telewizyjną, a zatem więcej, niż ogląda skoki narciarskie z udziałem Adama Małysza czy występy naszej piłkarskiej reprezentacji. Bardzo dużą oglądalnością cieszą się również seriale komediowe, głownie tak zwane sitcomy. Stałe grono zwolenników mają inne gatunki serialowe – seriale medyczne, kryminalne oraz science-fiction. Również młodzież ma własne, przeznaczone dla swojej grupy wiekowej seriale, opowiadające o ich codzienności i problemach, zaś dzieci uwielbiają przyglądać się historiom bohaterów animowanych kreskówek, które jakby nie było, również są przecież serialami.

Duplex – reż. Danny DeVito

Ben Stiller w roli głównej oznacza jedno – czas na przygłupawą komedyjkę. Drew Barrymore tylko to potwierdza. A niepozorna starsza pani pozytywnie zaskakuje. Młode małżeństwo kupuje urocze mieszkanie w cichej dzielnicy Nowego Jorku, blisko centrum. Dzielą go z uroczą, starszą panią. Spokój i radość z nowego mieszkania mąci jednak upierdliwy charakterek kapryśnej sąsiadki, która z dnia na dzień staje się coraz bardziej denerwująca, potem wkurzająca, a na końcu nowi mieszkańcy dostają furii na samą myśl o niej. Takie filmy są potrzebne. Niewymagający, lekki niczym pióro, pakiecik pociesznych pomysłów trzyma poziom – Stiller nie ogranicza się do arcyśmiesznego spadania na kilkadziesiąt różnych sposobów, a Barrymore nie próbuje na siłę udowodnić, że jest seksowną lisicą. Gagów jest dość sporo, więc o nudzie raczej nie ma tutaj mowy. Jedyne, co może tutaj razić, co nadwerężona wiarygodność zachowania babci – dzielna cwaniara radzi sobie zawsze i wszędzie, nawet kiedy zdesperowana para wynajmuje płatnego zabójcę, by ją sprzątnął. Nawet profesjonalista wymiękł wobec twardej, niezmordowanej staruszki, która sama nie potrafi już wynieść śmieci. Trochę mało prawdopodobne, ale powtarzając – takie komedyjki są potrzebne. Dla relaksu, czystego, bez przesłania.

Obcy

Paradoksalnie, bohaterem najbardziej krwawej serii science-fiction – czteroczęściowej serii horrorów „Obcy”, jest kobieta – Ellen Ripley, w której rolę wciela się Sigourney Weaver. Już pierwszy film o krwiożerczym potworze z kosmosu, który terroryzuje załogę statku kosmicznego – „Obcy: Ósmy pasażer Nostromo”, odniósł ogromny sukces. Jego kontynuacje – „Obcy: Decydujące starcie”, „Obcy 3” i „Obcy: przebudzenie”, również zostały bardzo ciepło przyjęte zarówno przez sympatyków kina science-fiction, jak i miłośników horroru. W tym roku ukaże się kolejny film z serii, po jedenastu latach przerwy i prawie trzydziestu od nakręcenia pierwszej części sagi. W międzyczasie powstały również dwa filmy wykorzystujące modny szczególnie w komiksach pomysł mieszania ze sobą bohaterów różnych utworów. Obcy został w nich przeciwstawiony innemu kosmicznemu stworowi – Predatorowi z głośnego filmu z Arnoldem Schwarzennegerem. Obcy jest też bohaterem licznych książek i gier komputerowych. Postać Sigourney Weaver jest tak popularna, że pomimo swojej śmierci w „Obcym 3” została podstępem wskrzeszona na potrzeby czwartego filmu z serii – na ekranie widzimy jej klona, który stanowi łącznik pomiędzy poprzednimi obrazami, a akcją ostatniej jak do tej pory części sagi.

Gwiezdne wojny

Saga „Gwiezdne wojny” George’a Lucasa to najpopularniejsza seria filmowa w historii kina i najważniejsze dzieło kina science-fiction. Wiele zwrotów ze składających się na nią filmów, takich jak na przykład określenie „ciemna strona mocy”, weszło do kultury masowej, a nawet stały się elementem międzynarodowej walki politycznej – nawiązując do „Gwiezdnych wojen” Ronald Reagan nazwał Związek Radziecki „Imperium zła”. Na jej podstawie powstały niezliczone książki, gry komputerowe, serial animowany i adaptacje radiowe. Cała saga składa się z dwóch trylogii – pierwsza z nich, opowiadająca historię walki rebeliantów z panującym w całej galaktyce Imperium, zawiera epizody „Nowa nadzieja” (1977 rok), „Imperium kontratakuje” (1980) i „Powrót Jedi” (1983), druga nakręcona została dwadzieścia lat później i tworzą ją epizody „Mroczne widmo” (1999), „Atak klonów” (2002) i „Zemsta Sithów” (2005). Trzy nowe części przedstawiają wydarzenia wcześniejsze, niż pierwotna trylogia – okres upadku Republiki i powstania Imperium. O ile „Mroczne widmo” było krytykowane za płytki i nastawiony na najmłodszych fanów kina scenariusz, „Atak klonów” i „Zemsta Sithów” spełniły oczekiwania miłośników serii. Głównymi bohaterami sagi są rycerze Jedi – Luke Skywalker oraz jego ojciec, Anakin.

Telenowele

Telenowelami określamy liczne seriale produkcji południowo lub środkowoamerykańskiej, które stały się wyjątkowo modne również w naszym kraju. Gatunek ten często porównywany jest do tradycyjnych dla polskiej telewizji oper mydlanych, jednak da się wskazać kilka znaczących różnic pomiędzy nimi. Przede wszystkim, telenowele posiadają z reguły kilku głównych bohaterów, wokół których zawiązana jest cała akcja seriali, a także główny wątek, z reguły melodramatyczny – czyli historię nieszczęśliwej najlepiej miłości. W miarę rozwoju akcji telenoweli, poszczególne wątki są rozwiązywane tak, aby cała historia dążyła do szczęśliwego zakończenia, na przykład ślubu głównych bohaterów. W ten sposób bliski telenoweli staje się na przykład serial „Teraz albo nigdy”. Świat obserwowany w telenowelach jest bardzo przerysowany. Wszyscy bohaterowie są piękni i wspaniali, zaś ich emocje bardzo wyraziste, które wyjątkowo łatwo jest odczytać. W wyniku rozwoju gatunku, pojawiły się również telenowele o charakterze humorystycznym.

Prezenterzy

Prezenterzy to rasa stworzeń telewizyjnych, na które zapotrzebowanie zawsze będzie ogromne. Według popularnych definicji, są to osoby zapowiadające telewizyjne programy, bądź prowadzące transmitowane w telewizji medialne wydarzenia, takie jak gale rozdania nagród, festiwale muzyczne, ale też prowadzący telewizyjne serwisy informacyjne, bądź prognozą pogody. Tutaj wreszcie należą osoby prowadzące popularne teleturnieje. Do najbardziej znanych prezenterów należą od lat między innymi wciąż sprawdzający się w kolejnych programach Krzysztof Ibisz, obecnie prowadzący program „Jak oni śpiewają”, oraz znany z „Tańca z gwiazdami” i „Milionerów” Hubert Urbański. Na topie jest też aktualnie Kinga Rusin, która prowadzi z powodzeniem program „You can dance”. Do najsłynniejszych prezenterów znanych z programów informacyjnych należą wspomniany już Tomasz Lis, jego obecna żona Hanna Smoktunowicz, a także Justyna Pochanke, Maciej Orłoś i Kamil Durczok. W rolę prezenterów coraz częściej wcielają się też gwiazdy estrady, jako obyte ze sceną i mikrofonem. Swoich sił w tej dziedzinie próbowały już między innymi Tatiana Okupnik, Kayah oraz Doda Rabczewska.

Gwiazdy estrady

Gwiazdy estrady zawsze miały, mają i będą miały łatwy żywot na antenie telewizji. Nieważne, czy są to kabareciarze, czy piosenkarze, telewizyjna ramówka pełna jest programów i imprez, za pomocą których mogą zaistnieć na małym ekranie. Istnieją nawet i wciąż powstają nowe specjalne programy, które mają na celu wypromowanie nowych talentów, takie jak „Maraton uśmiechu”, „Idol” czy „You can dance”, dzięki którym na ekranie telewizorów pojawiło się wiele utalentowanych osób i mogło zaprezentować swoje umiejętności. To dzięki nim zalśniły między innymi gwiazdy Ani Dąbrowskiej, Eweliny Flinty i Tomasza Makowieckiego. Na czas antenowy zawsze mogą liczyć najbardziej popularni piosenkarze, tacy jak zespół Feel, Doda Rabczewska czy nieśmiertelna i wiecznie młoda Maryla Rodowicz. Pojawiają się nie tylko podczas festiwali muzycznych, ale również z okazji rozdania telewizyjnych nagród, czy konkursów piękności. Oryginalny sposób na promocję i przy okazji spory zysk znaleźli natomiast członkowie kabaretu Mumio, którzy dzięki reklamówkom z ich udziałem stali się rozpoznawalni w całej Polsce.

Polskie nadzieje

Polskie kino to specyficzny temat. Jednak choć różnice między Hollywoodem, a naszą kinematografią są ogromne, problem pozostaje taki sam. Znane z seriali i reklam dzieciaki rzadko stają się gwiazdami srebrnego ekranu. Próżno szukać w kinie popularnych aktorów „Rodziny zastępczej”, lub przechodzących z serialu do serialu młodych gwiazdek telenowel. Kto odnosi sukces? Może Alicja Bachleda-Curuś.. ale i tak wszyscy kojarzą ją i będą kojarzyć z mickiewiczowską Zosią. Ciekawy, lecz dość karkołomny sposób na dorosłość miała Kaja Paschalska, jednak ciężko sobie wyobrazić, aby kiedykolwiek jeszcze odniosła taki sukces, jak dzięki roli Oli Lubicz w Klanie. Z pewnością sporym wytłumaczeniem dla nich jest to, że w Polsce w ogóle nie powstaje zbyt wiele filmów kinowych. Czy któraś z obecnych gwiazdek się wybije? Ola z „Na wspólnej”? Patryk z „39 i pół”? Może promowana nachalnie we wszystkich serialach i reklamach młodziutka Julia Wróblewska? Trzymajmy kciuki. W końcu oni wszyscy mają piękne marzenia. Założę się jednak, że prędzej zobaczymy ich w kolejnej edycji „Tańca z gwiazdami”, niż na dużym, kinowym ekranie.

Małoletni Hollywood

Lista hollywoodzkich gwiazdek, które zalśniły jako nastoletnie piękności i przystojniacy, jest zbyt długa, by ktokolwiek zdołał ją przytoczyć z pamięci. Równie ciężko jednak wymienić te, które wyrastając z wieku dziecięcego, potrafiły odnaleźć się w dorosłym kinie. Oczywiście, każdy byłby w stanie wymienić Jodie Foster, której rola w „Taksówkarzu” przeszła do historii kina, lecz obecnie kojarzymy ją głównie z późniejszych ról, które przyniosły jej dwa Oskary. Również Drew Barrymoore zdołała przezwyciężyć wizerunek małej dziewczynki z ET oraz wyzywającej nastolatki z „Trującego bluszczu”. Natalie Portman przestała być w świadomości widzów przede wszystkim Matyldą z Leona Zawodowca i mało kto pamięta już, że Kirsten Durst, zanim została dziewczyną Petera Parkera, zagrała m.in. w Jumanji. Ta lista szybko się jednak kończy. Tymczasem ile z obecnych małoletnich gwiazd podzieli losy Macaulay’a Culkina lub Lindsay Lohan i nigdy nie dojrzeje do poważnych filmowych ról? Praw przyrody nie da się oszukać – każdy młody aktor kiedyś dorasta. Specjalnie dla was wytypowałem tych, którzy mają największe szanse przeskoczyć barierę dorosłego kina. Czy moje przepowiednie się sprawdzą? Ocenimy to wspólnie już za kilka lat.