Archiwum Luty, 2015

Brunnelleschi i jego twórczość

Jako że Brunelleschi był inżynierem, zaprojektował kopułę żebrową powstałą na ośmioboku bębna. Nie udało mu się jej skończyć przed śmiercią, dlatego też budowę kontynuował inny znany artysta Bernardo Rosselino. Równolegle budował schronisko dla dzieci zwane Przytułkiem dla podrzutków. Był to długi budynek, w którym podkreślono głównie poziom przeciwstawiając się w ten sposób stylu gotyckiemu. Gzyms rzucał głęboki cień, co pogłębiało wrażeni przywiązania budynku do ziemi. Kolumny zaprojektował jako smukłe, bez zbędnego żłobkowania, które dźwigały delikatnie profilowane łuki.

Brunelleschi otrzymał także zlecenie na budowę kościoła San Lorenzo we Florencji. Również i tej budowli nie udało mu się dokończyć za życia. Jednym z większych dzieł architekta jest Kaplica rodu Pazzich. Została zbudowana na planie prostokąta, zwieńczona kopułą. Artysta świadomie wprowadzał zmiany w architekturze, które do tej pory charakteryzowały się gotycką strzelistością. Brunelleschi dbał przede wszystkim o to, by budowle nie były przesadzone, tworzyły logiczną i oszczędną kompozycję.

Twórczość Boscha

Mimo wszelkich obaw, malarz był na tyle popularny, by dostawać zamówienia z zagranicy. W 1488 roku dołączył do konserwatywnej grupy religijnej Bractwa Pani Naszej. Twórczość Boscha obejmuje zlecenia zrealizowane na polecenia kościoła katolickiego jak i sekty Wolnego Ducha. Stworzył kilka tryptyków np. „Ogród ziemskich rozkoszy”. Dość kontrowersyjnym dziełem jest obraz „Leczenie głupoty”, który przedstawia chirurgiczne usuwanie głowy mężczyźnie.

Obrazem, który rozsławił jego imię, przyniósł mu popularność, daleko poza granicami kraju był „Sąd ostateczny” namalowany na zlecenie Filipa Pięknego. Wtedy też jego dzieła zaczęły się pojawiać w innych krajach, został doceniony i sławny. W późnym okresie twórczości Boscha, zaczął dominować pejzaż, co skłania do przypuszczeń, że na jego obrazy miało wpływ malarstwo włoskie z tego okresu.
Bosch był charakterystycznym malarzem o specyficznym stylu. Jego obrazy charakteryzuje chropowata faktura, co różniło je od innych dzieł holenderskich malarzy.

Twórczość Tycjana

Pełnię kunsztu osiągnął w latach trzydziestych czerpiąc z doświadczeń florenckich i rzymskich twórców renesansu. W końcu też zróżnicował używaną kolorystykę, która początkowo oscylowała pomiędzy błękitem a czerwienią. Z tego okresu pochodzą obrazy: „Wenus z Urbino” czy „Przedstawienie Marii w świątyni”. Jednak krytycy uważają, że największy okres dojrzałości stylistyczne Tycjana przypada na lata czterdzieste.

Wtedy też zyskał wielką popularność, zaczął malować portrety wielkich osobistości. Tycjan pracował również jako malarz nadworny, dzięki czemu osiągał stały dochód. Cesarz, i którego służył zamawiał nie tylko obrazy portretowe, ale także o tematyce mitologicznej i alegorycznej. Artystę dosięgnęły skutki kontrreformacji. Jednak w tym czasie skupiał się na pracach tworzonych wyłącznie dla siebie, które zaspokajały jego wewnętrzną potrzebę.

Any Warhol i jego twórczość

Any Warhol stworzył styl charakterystyczny, inspirujący innych artystów, którzy czerpią całymi garściami z jego twórczości. W 1960 roku, kiedy miał 32 lata, zaczął malować wielkoformatowe obrazy. Wcześniej był znanym i cenionym grafikiem nowojorskiej agencji reklamowej. Początkowo kopiował na płótno za pomocą rzutnika fragmenty komiksów. Dowiedziawszy się jednak, że jego konkurent Roy Lichtenstein robi to samo, zaprzestał wysiłków i przerzucił się na inny typ prac – zaczął wykorzystywać znaki towarowe i ogłoszenia reklamowe. W 1962 roku odnalazł swój styl i drogę, wtedy też narodziły się w nim wszystkie pomysły, które później konsekwentnie w różnych wariantach realizował.

Odkrył, że za pomocą sitodruku może bez problemu powielać swoje obrazy na dowolnym płótnie czy nośniku. Zaczął tworzyć obrazy seryjne – w większości przedstawiały one zdjęcia gwiazd filmowych. Często też tworzył serie według zdjęć anonimowych samobójców lub ofiar wypadków. Warhol był artystą płodnym, działającym w różnych dziedzinach sztuki. Rozwijał się w malarstwie, fotografii, rzeźbie, a nawet filmie. Jednym z jego najbardziej nowatorskich dzieł filmowych okazał się obraz „Chelsea Girl”, w którym to równocześnie wyświetlano dwie odmienne historie

Historia komiksu

Na scenie zaczęli pojawiać się inny znani bohaterowie jak Kapitan Ameryka czy Flash Gordon. Wszystkie historie były powtarzalne i schematyczne, ale co ważniejsze stały się popularne. Komiksowe historyjki służyły do propagandy antynazistowskiej. Po wojnie rozwinął się drugi nurt, które stały się obrazkowymi historiami pornograficznymi, a także horrorami najniższych lotów. Jednak poruszanie takich tematów doprowadziło do cenzury komiksu, która zakazywała przedstawiania narkotyków oraz przedstawiania tak zbrodniarza, by budził sympatię.

W latach sześćdziesiątych twórcy stworzyli nowych bohaterów, którzy nie do końca byli zadowoleni ze swoich mocy. Tak powstał Spider-Man – człowiek pająk czy Hulk. Komiksy stały się inspiracją dla przemysłu kinematograficznego. Reżyserowie chętnie przedstawiają historię, gdzie głównym bohaterem jest człowiek z dużą, nadprzyrodzoną mocą, dzięki czemu można tworzyć efektowne sceny przyciągające widza do kina.

Współczesne malarstwo

Działania podjęte przez fotorealistów prowadziły do coraz większej intelektualizacji sztuki. Nie wystarczyło już tylko powierzchowne patrzenie na dzieło, należało dostrzegać głębię, którą miał w zamyśle artysta. Popularnymi tematami malarskimi stały się wystawy sklepowe, zdjęcia paszportowe, samochody, wszystko to, co należało do szarej rzeczywistości i świata konsumpcji. Fotorealiści tworzyli swe dzieła, najczęściej za pomocą rzutnika, który wyświetlał im na płótnie fotografię.

Nurt ten kojarzy się przede wszystkim z dwoma nazwiskami: Royem Lichtensteinem oraz Richardem Estem, który tworzył obrazy przy pomocy maleńkich plam. Malarze porzucili poszukiwania i fascynację kolorem, zaczęli stosować farby akrylowe, bardziej nadające się do oddawania szczegółów. Hiperrealizm przede wszystkim odróżniał się od innych kierunków tym, że pierwowzorem praktycznie zawsze były zdjęcia wykonane przez artystów, brakuje typowego warsztatowego indywidualizmu u poszczególnych malarzy a tematy czerpano z życia codziennego.