Archiwum Marzec, 2015

Cechy kulturalnego człowieka

A więc nie tak łatwo zostać w pełni kulturalnym człowiekiem. Jednak dla pocieszenia można dodać, że i tutaj można się specjalizować w jednej wybranej dziedzinie. Na przykład w muzyce. Wtedy nie będzie nas interesowało nic z techniki i filozofii, ale wszystko będzie się opierało na naszej wiedzy z muzyki. Jednak i jedna dziedzina nie będzie łatwa do opanowania. Nie wystarczy znać nazwiska Mozarta i Beethovena, czy potrafić wymienić współczesnych pianistów biorących udział w konkursie Chopinowskim.

Trzeba znać każdy szczegół z ich życia, potrafić nazwać dany utwór tak, by nic nie mogło nas zaskoczyć. Bo co, jeśli ktoś zapyta nas o coś, co teoretycznie jest naszą specjalnością, a my nie będziemy w stanie odpowiedzieć na to pytanie? Wstyd i ogólne załamanie. Aby zmniejszyć to ryzyko do minimum, trzeba sięgać po książki, czytać artykuły w prasie i internecie. Jeśli nas naprawdę dana dziedzina interesuje, nie będzie to dla nas najmniejszy problem. Jeśli jednak nas to nudzi, to może czas odpuścić sobie tę dziedzinę i zainteresować się inną?

Podziały kulturowe

Człowiek czasem z powodu niewiedzy jest gotów pochopnie oskarżyć odmiennych, innych o najgorsze pobudki i zwyczaje. Wygodnie jest za grubą zasłoną niewiedzy produkować niesprawiedliwe osądy. Właśnie ignorancja i zapatrzenie we wzorce podsuwane przez własną kulturę stały się przyczyną najgorszych konfliktów na skalę zarówno lokalną jak i światową. Kiedy nie wystarcza język dyplomacji, warto odwołać się do tego co najmocniej mimo wszystko kieruje jednostkami ludzkimi, do emocji. Kultura nie uznając a ni barier językowych ani innych pozwala w swoich dziełach odnaleźć wspólnym mianownik wielu zupełnie rożnym społecznościom.

Nagle podczas oglądania dzieł ( fotografii, malarstwa, ) słuchania muzyki dociera do danej osoby iż ci których gotowa była posądzić o najgorsze mają z nią samą wiele wspólnego. <strong>Kultura ponad podziałami</strong> to coś znacznie więcej niż chwytliwy termin rzucany w powietrze przez polityków kiedy chcą się wyróżnić. T o również możliwość dla każdego człowieka by gdzieś w własnym wnętrzu wzniósł się ponad ograniczenia i uprzedzenia by przeżywać emocje głęboko i prawdziwie. Przełamanie podstawowych barier to pierwszy krok do tego by zacząć się od siebie uczyć.

Rola dziedzictwa kulturowego

Poza aspektami ekonomicznymi jest to skarbnica informacji o korzeniach które łączą społeczność. Poczucie wspólnoty oparte jest również na tym co stanowi wspólne dobro którego każdy może czuć się współwłaścicielem. Ten aspekt istniejąc w świadomości społeczeństwa zdaje się być dla dziedzictwa kulturowego jednocześnie szansą i zagrożeniem. Szansą ponieważ dumne z posiadanego dziedzictwa społeczeństwo oprze niejako na nim podstawy swojego koegzystowania z przedstawicielami innych kręgów kulturowych. Powinno więc to się wiązać z chęcią dbania o dziedzictwo by nie uległo ono nie tylko zapomnieniu ale przede wszystkim zniszczeniu.

To ostatnie grozi głównie materialnej części narażonej nie tylko na negatywne skutki działania czasu ale również działania człowieka ( zniszczenia podczas rewolucji, wojen i innych niepokojów społecznych) <strong>Dziedzictwo kulturowe </strong>będąc wspólnym dobrem często staje się dobrem niczyim o które nikt nie chce zadbać odpychając od siebie ta odpowiedzialność. To jest właśnie aspekt stanowiący największe zagrożenie. Aby je zneutralizować warto uświadamiać członkom społeczności jak ważne jest aby dziedzictwem mogły cieszyć się też następne pokolenia.

Sztuka tworzenia mozaiki

Sztukę tworzenia mozaik kontynuowano również we wczesnym chrześcijaństwie. Z tego okresu, czyli z III wieku pochodzi najstarsza znana mozaika chrześcijańska, przedstawiająca Chrystusa Słońce na rzymskiej kwadrydze. W tym czasie mozaikami zdobiono bazyliki, z których tworzono całe zespoły obrazów. Należy tu dzieło na łuku tęczowym bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie, ukazujące sceny z życia Matki Bożej i dzieciństwa Chrystusa.

Do największego ośrodka, w którym znajduje się wiele zachowanych wczesno chrześcijańskich mozaik jest Rawenna. Kompozycje widnieją na sklepieniu w mauzoleum Galii Placydii i przyciągają swoim bogactwem kolorów, doskonałą formą i mnóstwem detali. Podobny charakter mają mozaiki z V wieku wypełniające kopułę w baptysterium Ortodoksów w Rawennie. Przedstawiają one między innymi apostołów i cztery ołtarze z otwartymi księgami Ewangelii.

Jarmarczne teatry w Paryżu

W Paryżu powszechnie grano przedstawienia w czasie słynnych jarmarków Saint Germain (św. Germana) i Saint Laurent (św. Wawrzyńca). W tym czasie dużą popularność zdobyła trupa braci Alard, w której starszego Charlesa postrzegano jako największego mima tych czasów. Wzorowali się oni również na komedii dell’arte. Jarmarczne teatry cały czas rywalizowały z Comedie Francaise (tylko na jej scenie było dozwolone słowo mówione). Po podstępnym podpaleniu teatru na jarmarku Saint Germain jedynie pantomima miała możliwość istnienia i rozwoju.

Małe sceny nadal rozwijały się, a słowa zastąpiono napisami, umieszczonymi na rulonikach papieru, rozwijanych w odpowiednim momencie, kiedy mimika i gesty nie wystarczały do przekazania treści. W ten sposób wystawiono sztukę „Arlekin, król Serendibu” Alaina Renego Lasage’a w 1713r. na jarmarku Saint Germain. Najczęściej występującymi postaciami w pantomimie są Arlekin i Pierrot.Dużym rozgłosem cieszyła się trupa Jeana Babtiste’a Nicoleta, która wystawiła pantomimę „Arlekin pies angielski” w 1772r. Z trupą Nicoleta rywalizował Nicolas Medard Audinot, który w 1781r. w teatrze Ambigu Comique wystawił pantomimę „Czterech synów Aymona”.

Malarstwo Friedricha

Drugim ważnym obrazem w dorobku malarza stała się praca „Mężczyzna i kobieta patrzący na księżyc”, na którym przedstawiona jest dwójka samotnych ludzi, którzy o zmierzchu przyglądają się gasnącemu blaskowi zorzy wieczornej. Przestrzeń przed nimi (jak na większości obrazów Friedricha) jest nieskończona i niedostępna. Mężczyzna jest wędrowcem, ubranym w staroniemiecki płaszcz. W ten sposób artysta nawiązał do średniowiecznych tradycji, które dawały Niemcom w czasie panowania romantyzmu siłę do przezwyciężenia słabości panującej w kraju.

Nastrój jaki udało się stworzyć Friedrichowi jest pełen napięcia i oczekiwania. Dąb z wyrwanymi korzeniami symbolizuje naturalny cykl upadku i wzrostu, tak samo jak zachodzące słońce. Coś się kończy, ale później przychodzi początek czegoś nowego i nieznanego. Na innych obrazach malarza, wszystkie symbole są jeszcze bardzie wzmocnione dodatkowo chrześcijańskimi znakami śmierci i zbawienia. Friedrich przedstawiał głównie naturę, która odgrywała ważną rolę w życiu człowieka. Podczas licznych podroży gromadził szkice, które później wykorzystywał w swoich obrazach, tworząc z nich pełne dramatyzmu sceny. Malarstwo Friedricha nie zostało docenione za życia, po śmierci uległo zapomnieniu. Dopiero w XX wieku odkryto malarza na nowo.

Obrazy Jana Vermeera

Przykładem tak stworzonego dzieła jest obraz „Szlachcic i kobieta pijąca wino”. Dzięki wykorzystaniu camera obscura uniknął skrzywienia perspektywy, a scena, w szczególności pomieszczenie, przedstawione jest z fotograficzną precyzją. Obrazy Jana Vermeera są pełne dodatkowej treści. Malarz chciał zawierać w dziełach przesłanie, nie robił tego jednak w sposób oczywisty. Wskazówki na zrozumienie obrazu były subtelne, często ukryte i tylko wprawne oko może je dostrzec.

Na wymienionym obrazie przedstawiona jest kobieta pijąca bardzo delikatnie wino, natomiast kawaler, stojący obok niej sprawia wrażenie mężczyzny, który chce upić i wykorzystać damę. Vermeer tworzy dystans pomiędzy bohaterami jego obrazu a widzem, umieszczając je w głębi. Dzięki wprowadzeniu przez niego nowych technik nakładania farb, impresjoniści mogli to wykorzystywać w swoich pracach. Mimo dobrej sytuacji materialnej za życia, zmarł jako zgorzkniały biedak. Nie popadł w zapomnienie. Stał się inspiracją dla innych malarzy, późniejszych epok. Choć stworzył niewiele dzieł, były to dzieła doskonałe.