Archiwum: 'malarstwo'

Sztuka tworzenia mozaiki

Sztukę tworzenia mozaik kontynuowano również we wczesnym chrześcijaństwie. Z tego okresu, czyli z III wieku pochodzi najstarsza znana mozaika chrześcijańska, przedstawiająca Chrystusa Słońce na rzymskiej kwadrydze. W tym czasie mozaikami zdobiono bazyliki, z których tworzono całe zespoły obrazów. Należy tu dzieło na łuku tęczowym bazyliki Santa Maria Maggiore w Rzymie, ukazujące sceny z życia Matki Bożej i dzieciństwa Chrystusa.

Do największego ośrodka, w którym znajduje się wiele zachowanych wczesno chrześcijańskich mozaik jest Rawenna. Kompozycje widnieją na sklepieniu w mauzoleum Galii Placydii i przyciągają swoim bogactwem kolorów, doskonałą formą i mnóstwem detali. Podobny charakter mają mozaiki z V wieku wypełniające kopułę w baptysterium Ortodoksów w Rawennie. Przedstawiają one między innymi apostołów i cztery ołtarze z otwartymi księgami Ewangelii.

Malarstwo Friedricha

Drugim ważnym obrazem w dorobku malarza stała się praca „Mężczyzna i kobieta patrzący na księżyc”, na którym przedstawiona jest dwójka samotnych ludzi, którzy o zmierzchu przyglądają się gasnącemu blaskowi zorzy wieczornej. Przestrzeń przed nimi (jak na większości obrazów Friedricha) jest nieskończona i niedostępna. Mężczyzna jest wędrowcem, ubranym w staroniemiecki płaszcz. W ten sposób artysta nawiązał do średniowiecznych tradycji, które dawały Niemcom w czasie panowania romantyzmu siłę do przezwyciężenia słabości panującej w kraju.

Nastrój jaki udało się stworzyć Friedrichowi jest pełen napięcia i oczekiwania. Dąb z wyrwanymi korzeniami symbolizuje naturalny cykl upadku i wzrostu, tak samo jak zachodzące słońce. Coś się kończy, ale później przychodzi początek czegoś nowego i nieznanego. Na innych obrazach malarza, wszystkie symbole są jeszcze bardzie wzmocnione dodatkowo chrześcijańskimi znakami śmierci i zbawienia. Friedrich przedstawiał głównie naturę, która odgrywała ważną rolę w życiu człowieka. Podczas licznych podroży gromadził szkice, które później wykorzystywał w swoich obrazach, tworząc z nich pełne dramatyzmu sceny. Malarstwo Friedricha nie zostało docenione za życia, po śmierci uległo zapomnieniu. Dopiero w XX wieku odkryto malarza na nowo.

Obrazy Jana Vermeera

Przykładem tak stworzonego dzieła jest obraz „Szlachcic i kobieta pijąca wino”. Dzięki wykorzystaniu camera obscura uniknął skrzywienia perspektywy, a scena, w szczególności pomieszczenie, przedstawione jest z fotograficzną precyzją. Obrazy Jana Vermeera są pełne dodatkowej treści. Malarz chciał zawierać w dziełach przesłanie, nie robił tego jednak w sposób oczywisty. Wskazówki na zrozumienie obrazu były subtelne, często ukryte i tylko wprawne oko może je dostrzec.

Na wymienionym obrazie przedstawiona jest kobieta pijąca bardzo delikatnie wino, natomiast kawaler, stojący obok niej sprawia wrażenie mężczyzny, który chce upić i wykorzystać damę. Vermeer tworzy dystans pomiędzy bohaterami jego obrazu a widzem, umieszczając je w głębi. Dzięki wprowadzeniu przez niego nowych technik nakładania farb, impresjoniści mogli to wykorzystywać w swoich pracach. Mimo dobrej sytuacji materialnej za życia, zmarł jako zgorzkniały biedak. Nie popadł w zapomnienie. Stał się inspiracją dla innych malarzy, późniejszych epok. Choć stworzył niewiele dzieł, były to dzieła doskonałe.

Twórczość Boscha

Mimo wszelkich obaw, malarz był na tyle popularny, by dostawać zamówienia z zagranicy. W 1488 roku dołączył do konserwatywnej grupy religijnej Bractwa Pani Naszej. Twórczość Boscha obejmuje zlecenia zrealizowane na polecenia kościoła katolickiego jak i sekty Wolnego Ducha. Stworzył kilka tryptyków np. „Ogród ziemskich rozkoszy”. Dość kontrowersyjnym dziełem jest obraz „Leczenie głupoty”, który przedstawia chirurgiczne usuwanie głowy mężczyźnie.

Obrazem, który rozsławił jego imię, przyniósł mu popularność, daleko poza granicami kraju był „Sąd ostateczny” namalowany na zlecenie Filipa Pięknego. Wtedy też jego dzieła zaczęły się pojawiać w innych krajach, został doceniony i sławny. W późnym okresie twórczości Boscha, zaczął dominować pejzaż, co skłania do przypuszczeń, że na jego obrazy miało wpływ malarstwo włoskie z tego okresu.
Bosch był charakterystycznym malarzem o specyficznym stylu. Jego obrazy charakteryzuje chropowata faktura, co różniło je od innych dzieł holenderskich malarzy.

Twórczość Tycjana

Pełnię kunsztu osiągnął w latach trzydziestych czerpiąc z doświadczeń florenckich i rzymskich twórców renesansu. W końcu też zróżnicował używaną kolorystykę, która początkowo oscylowała pomiędzy błękitem a czerwienią. Z tego okresu pochodzą obrazy: „Wenus z Urbino” czy „Przedstawienie Marii w świątyni”. Jednak krytycy uważają, że największy okres dojrzałości stylistyczne Tycjana przypada na lata czterdzieste.

Wtedy też zyskał wielką popularność, zaczął malować portrety wielkich osobistości. Tycjan pracował również jako malarz nadworny, dzięki czemu osiągał stały dochód. Cesarz, i którego służył zamawiał nie tylko obrazy portretowe, ale także o tematyce mitologicznej i alegorycznej. Artystę dosięgnęły skutki kontrreformacji. Jednak w tym czasie skupiał się na pracach tworzonych wyłącznie dla siebie, które zaspokajały jego wewnętrzną potrzebę.

Any Warhol i jego twórczość

Any Warhol stworzył styl charakterystyczny, inspirujący innych artystów, którzy czerpią całymi garściami z jego twórczości. W 1960 roku, kiedy miał 32 lata, zaczął malować wielkoformatowe obrazy. Wcześniej był znanym i cenionym grafikiem nowojorskiej agencji reklamowej. Początkowo kopiował na płótno za pomocą rzutnika fragmenty komiksów. Dowiedziawszy się jednak, że jego konkurent Roy Lichtenstein robi to samo, zaprzestał wysiłków i przerzucił się na inny typ prac – zaczął wykorzystywać znaki towarowe i ogłoszenia reklamowe. W 1962 roku odnalazł swój styl i drogę, wtedy też narodziły się w nim wszystkie pomysły, które później konsekwentnie w różnych wariantach realizował.

Odkrył, że za pomocą sitodruku może bez problemu powielać swoje obrazy na dowolnym płótnie czy nośniku. Zaczął tworzyć obrazy seryjne – w większości przedstawiały one zdjęcia gwiazd filmowych. Często też tworzył serie według zdjęć anonimowych samobójców lub ofiar wypadków. Warhol był artystą płodnym, działającym w różnych dziedzinach sztuki. Rozwijał się w malarstwie, fotografii, rzeźbie, a nawet filmie. Jednym z jego najbardziej nowatorskich dzieł filmowych okazał się obraz „Chelsea Girl”, w którym to równocześnie wyświetlano dwie odmienne historie

Współczesne malarstwo

Działania podjęte przez fotorealistów prowadziły do coraz większej intelektualizacji sztuki. Nie wystarczyło już tylko powierzchowne patrzenie na dzieło, należało dostrzegać głębię, którą miał w zamyśle artysta. Popularnymi tematami malarskimi stały się wystawy sklepowe, zdjęcia paszportowe, samochody, wszystko to, co należało do szarej rzeczywistości i świata konsumpcji. Fotorealiści tworzyli swe dzieła, najczęściej za pomocą rzutnika, który wyświetlał im na płótnie fotografię.

Nurt ten kojarzy się przede wszystkim z dwoma nazwiskami: Royem Lichtensteinem oraz Richardem Estem, który tworzył obrazy przy pomocy maleńkich plam. Malarze porzucili poszukiwania i fascynację kolorem, zaczęli stosować farby akrylowe, bardziej nadające się do oddawania szczegółów. Hiperrealizm przede wszystkim odróżniał się od innych kierunków tym, że pierwowzorem praktycznie zawsze były zdjęcia wykonane przez artystów, brakuje typowego warsztatowego indywidualizmu u poszczególnych malarzy a tematy czerpano z życia codziennego.

Bosch

Renesans nie tworzyli tylko artyści włoscy. Na terenach północnej Europy, Niderlandach, malarze wnosili swój wkład w rozwój sztuki. Jednym z artystów, które miał inne spojrzenie na rzeczywistość był Hieronim Bosch.
Jego twórczość jest specyficzna, charakteryzuje się symboliką i alegorią. Nie bał podejmować się tematów dotyczących ciemniejszej strony człowieka. Pokazywał na swych obrazach grzeszność i niedoskonałość ludzi. Najprawdopodobniej swym podejściem do sztuki zainspirował surrealistów, tworzących dużo później niż Bosch.

Artysta wychowywał się w rodzinie malarzy, więc od dzieciństwa miał styczność ze sztuką. Mógł w ten sposób rozwijać swój zmysł artystyczny. Niestety, jako nastolatek doznał traumatycznych przeżyć, co w znacznym stopniu wpłynęło na jego dalszą twórczość. Niektórzy z ówczesnym mu ludzi uważali, że obrazy Boscha były malowane z powodu sympatii artysty dla heretyków i ideologii sprzecznych z chrześcijańską. Jednak współcześni badacze tego nie potwierdzają, a wręcz sugerują, że artysta podejmował tematy zgodne z przyjętą w średniowieczu doktryną.

Tycjan

Urodzony ok. 1488 roku, Tiziano Vecelli zwany Tycjanem, stał się wielkim malarzem renesansu. Od jego imienia wywodzi się słowo tycjanowski, które używane jest do tej pory na określenie barwy rudopomarańczowej.
Tycjan już w wieku dziesięciu lat, zaczął się szkolić w kierunku rozwijania zdolności artystycznych. Najpierw naukę rozpoczął u artysty zajmującego się tworzeniem mozaik, a ostatecznie trafił do założyciela weneckiej szkoły malarskiej. Tycjan w początkach swej kariery inspirował się dziełami, uznanego już malarza, Giorgione.

Razem też ozdobili malowidłami ściennymi gmach domu handlowego kupców niemieckich. W 1510 roku Tycjan namalował trzy freski przedstawiające życie św. Antoniego, jednak brakowało mu jeszcze obycia z dużą kompozycją grupową oraz przestrzenią obrazu. Po śmierci Belliniego, jego mistrza, został mianowany państwowym malarzem Republiki Weneckiej. Udało mu się ostatecznie uwolnić o wszelkich wpływów malarzy, których cenił. Zaczął tworzyć dzieła we własnym stylu charakteryzujące się monumentalizmem jak w jednym z obrazów ołtarzowych „Wniebowzięcie Marii”. Potrafił stworzyć na tyle profesjonalne dzieło, że wymieniona praca stała się wzorem dla wielu artystów w dziedzinie malarstwa ołtarzowego.